گناه
همیشه از یک چیز خیلی متنفر بودم و اون هم اینه که بوی بد بدن آدمای اطرافم رو حس کنم.خفه بشم
شاید برای همین مساله بود که هیچ وقت بدون عطر و اسپری از خونه بیرون نمیرم.شاید برای همینه که عاشق آدامس با بوی تندم .یا شاید برای همینه کهعاشق شستن پاهام و جورابمم!!!!
این تنفر و عادت ها زمانی بیشتر شد که توی بیرجند درس میخوندم و یه همکلاسی سنی بهم گفت :
شما شیعه ها همیشه بوی بد میدید و وقتی ما میاییم مسجد شما باید از بوی بد خفه و بیهوش بشیم
با شنیدن این حرف خیلی بهم برخورد . چقدر ما شیعه ها ادعا داریم و چقدر منفوریم . واقعن زدن یه عطر و اسپری چقدر هزینه میبره ؟ها؟چرا بد میدونیم و گناه میدونیم که یه ذره ! فقط کمی به خودمون عطر بزنیم ؟چرا باید اطرافیانمون از بی بد خفه بشن و به همین دلیل ازمون دوی کنند یا تحملمون کنند؟
امروز یه خانمی وارد اتاق کارمون شد و خدمتکار واحد هم برامون چایی آوورد.وقتی خانومه رفت گفت: این خانوم اومد چه بوی خوی آورد با خودش توی اتاق!!
آقای خدمتکار که رفتند خانوم همکارمون(ازین تیریپ بچه مذهبیا) گفتند: خب برا همینه که میگن انقدر عطر نزنید و خانوما برا شوهرشون خوشبو باشن! الان این خانوم گناه کرد چون یه مرد خوشش اومد
دلم میخواست خانوم همکار رو خفه کنم . شاید به نوعی به من هم تیکه داشت . اما برام واقعن و جدن سواله . اگه خانوم این آقا و همه ی اطرافیانمون هر روز صبح کمی عطر و اسپری به خودشون میزدن برای این آقای همکار این بو و بوهای عطر مشابه چه حس و حالی رو به همراه داشت؟
این گناهه؟یعنی بوی خوب دادن گناهه و آزار اطرافیان از بوی بد بدنت گناه نیست؟
میخوام درباره ی خودم و عقایدم بنویسم . اون چیزی که فکر میکنم . بدون اینکه برام اهمیت داشته باشه دیگران چی درباره م فکر میکنند